Opawica
Opawica
(dawniej Opawice, śl. Troplowice, cz. Opavice, niem. Tropplowitz lub Troplowitz)
Sołtys: Ganczarski Marek
Wieś (dawniej miasto) położona na granicy polsko-czeskiej, wzdłuż rzeki Opawicy (dopływ rzeki Opawy, zlewnia Odry).
Opawica uzyskała lokację miejską w 1377 roku. Po wojnie sukcesyjnej (w XVII w.) przekształcona w wyniku podziału miejscowości Tropplowitz na część austriacką i pruską. Opawica pruska pod koniec XVIII w. otrzymała pieczęć gminną z wizerunkiem sześciopromiennej gwiazdy otoczonej wieńcem laurowym. Po drugiej wojnie światowej część pruska, która przypadła Polsce, otrzymała nazwę Opawica, a część miejscowości leżąca w granicach ówczesnej Czechosłowacji – Opavice (obecnie dzielnica miasta Město Albrechtice).
W wiosce jest drogowe miejsce przekraczania granicy Opawica – Město Albrechtice z Czechami dla samochodów do 3,5 t.
We wsi ma swoją siedzibę leśnictwo Opawica, które należy do nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).
Zabytki
- kościół par. pw. Świętej Trójcy.
- ambona w kształcie łodzi
Wioska znajduje się w Obszarze Chronionego Krajobrazu Rejon Mokre – Lewice.
Mapa
1. Struktura parafialna i przynależność administracyjna
Kościół parafialny w Opawicy pełni funkcję ośrodka duszpasterskiego dla trzech kościołów filialnych: Św. Jana Chrzciciela w Chomiaży, Św. Marii Magdaleny w Krasnym Polu oraz Św. Anny w Rudzikowych (CZ). Najstarsze wzmianki o parafii pochodzą z XIII wieku, natomiast pierwsza pisemna informacja o kościele datowana jest na rok 1408. W okresie średniowiecza parafia należała do diecezji ołomunieckiej, obecnie zaś wchodzi w skład diecezji opolskiej oraz dziekanatu głubczyckiego.
2. Historia budowy i fundatorzy
Obecny kościół Trójcy Świętej został wzniesiony w latach 1701-1706 na miejscu wcześniejszego kościoła Św. Elżbiety, który uległ zniszczeniu w wyniku pożaru spowodowanego uderzeniem pioruna w 1683 roku. Inicjatorem budowy był Karol Juliusz hrabia Sedlnicki z Cholcic, właściciel dóbr Linhartowy (Lenarcice). Świątynia reprezentuje architekturę barokową, początkowo wyposażoną w niewielką wieżyczkę (sygnaturkę), do której w 1760 roku dobudowano większą wieżę.
3. Wyposażenie i sztuka sakralna
W 1765 roku w kościele zainstalowano organy organmistrza Josefa Sebastiana Staudingera (1729–1809) z Andělskej Hory (CZ); obecnie w użyciu są organy sygnowane nazwiskiem Josefa Klossa z Krnova. Kościół otacza mur, w którym w 1798 roku umieszczono 14 kaplic drogi krzyżowej. Wieża pierwotnie zwieńczona była kopułą cebulową, którą w 1829 roku zastąpiono ostrosłupem. W wieży zawieszono cztery dzwony odlane w 1760 roku przez Wolfganga Strauba (1730-1784) z Ołomuńca; obecnie zachował się jedynie mały dzwon z 1764 roku, wykonany przez Franciszka Stanke (1734-1791) z Opawy. Pod oknami wieży znajduje się zegar.
Wnętrze kościoła utrzymane jest w stylu rokokowym datowane na 1772 rok. Autorem głównego ołtarza, mensy z tabernakulum zdobionym ornamentami rokokowymi i aniołami, jest Joseph Hartmann – rzeźbiarz i artysta z Barda n. Nysą Kłodzką. Nad ołtarzem umieszczono obraz Trójcy Świętej, pędzla Bernarda Krausa (1743-1803) z Frankenstein. Hartmann wykonał również trzy ołtarze boczne, poświęcone świętej rodzinie, św. Barbarze (obraz autorstwa Krausa) oraz św. Janowi Nepomucenowi (również autorstwa Krausa).
Do oryginalnych dzieł Hartmanna należy rokokowa ambona w kształcie łodzi z postaciami trzech aniołów łowiących ryby oraz chrzcielnica z reliefami przedstawiającymi chrzest Jezusa i wypędzenie Adama i Ewy z ogrodu Eden. Sklepienie prezbiterium i nawy ozdobił freskami w 1733 roku Josef Mateusz Lassler (1699-1777) z Opawy, pochodzący z Tyrolu, uznawany za jednego z najwybitniejszych malarzy fresków na Górnym Śląsku. W 1731 roku Johann Georg Lehner (ok. 1700-1776?), czołowy artysta i rzeźbiarz baroku śląskiego, wykonał monumentalne epitafium hrabiego Sedlnickiego, umieszczone w prezbiterium. W świątyni znajduje się również barokowy obraz Matki Boskiej Częstochowskiej oraz ołtarz z barokowymi obrazami Świętej Rodziny i Maryi Panny Różańcowej w południowej kaplicy mariackiej.
4. Kontekst historyczny i własnościowy
Wieś Opawica stanowiła część domeny opawskiej w ramach Moraw, a od 1318 roku należała do Księstwa Opawskiego. W 1410 roku książę Przemysław sprzedał Opawicę i Linhartowy wraz z twierdzą Fulsztein Włodzieninowi. Majątek przekazano Wiktorowi Wacławowi z Włodzienina. Kolejnymi właścicielami byli Fulszteinowie, Haugwitzowie z Biskupic oraz od 1658 roku Sedlniccy z Cholcic. W 1742 roku, w wyniku nowego podziału granic po utracie większości Śląska przez monarchię habsburską, część Opawicy z kościołem Trójcy Świętej znalazła się poza Śląskiem i została włączona do Prus. W 1855 roku domenę przejęli Oppersdorfowie, w 1892 roku Eduard Vencelides, a w 1930 roku Erich Wüllersdorf-Urbair. Po 1945 roku niemiecka część wsi została przyłączona do Polski i od tego czasu nosi nazwę Opawica.
Opawica
